เดินออกจากห้องเล็กๆแคบๆที่มองไปทางไหนก็รำคาญหูรำคาญตา กดลิฟลงมาจากชั้นแปดถึงชั้นหนึ่งลงมาหาความหนาวเหน็บที่แทบจะแข็งและแทบจะบ้า
เนื่องจากฝนที่เพิ่งหยุดตกจึงทำให้วันนี้เป็นวันที่หนาวที่สุดตั้งแต่มาเหยียบที่นี่...
สัญญาณไฟเขียวบอกให้เราข้ามได้แล้ว ฝนเริ่มตกปรอยๆอีกครั้ง เริ่มมีควันออกจากปากตามจังหวะการหายใจที่เย็นยะเยือก...
ตามทางเดินแคบๆ ผ่านร้านต่างๆที่ไม่คุ้นตา ผ่านผู้คนที่ไม่คุ้นหน้า มีทั้งเด็ก ใหญ่ วัยรุ่น คนชรา หน้าเถื่อน หน้าเฒ่า หน้าการ์ตูน และหน้าเศร้า ตามบรรยากาศที่มืดครึม
ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยเมฆฝนจนเกือบจะมืดมิด แต่ยังเห็นแสงอาทิตย์บางๆอยู่ไกลตา
...ใกล้ถึงจุดหมายเต็มที
และความหนาวเย็นยังคงใจร้ายกับผมอยู่ แลดูเหมือนจะมากขึ้นอีกเมื่อพระอาทิตย์เตรียมตัวจะลับขอบฟ้าไป
แต่...
จุดหมายก็ไม่ได้ไกลอย่างที่คิด
จากตรงนี้ข้ามถนนไปอีกฝากก็จะถึง...
ตามทางเดินที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นซากุระ ดอกสีชมพูสด สวยงาม
จากเดินเร็ว
กลายเป็นเดินช้า
จากเดินช้า
ก็กลายเป็นหยุดเดิน...
แช่ะ
พรึบๆ
เสียงนกกระจอกบินหนีไป เพราะเสียงชัตเตอร์จากกล้องดิจิทัลที่เตรียมมา
...
แล้วความหนาวก็ค่อยๆจางไป...
